“Çekilin… Anne Oluyorum”

İlk blog yazıma kendi hikayemle başlamak istedim. Annelik yolculuğum boyunca öğrendiğim, deneyimlediğim, fazla ve eksik kaldığım yanlarımla birlikte bu süreci paylaşmak istiyorum.
Sevgili anneler, hepiniz hoş geldiniz...

O ilk an…
Anne oluyordum.
Ben de bir küçüğün annesi oluyordum.
Mutluydum…
Heyecanlıydım…
Şaşkındım...
Ama şimdi dönüp baktığımda anlıyorum ki,o duyguları anlatmaya kelimeler yetmiyormuş.
Çünkü bazı mucizeler anlatılmaz, sadece hissedilir.
Ve o an hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bilmiyordum.
Bilseydim değişir miydi?
Hayır.
O an bir eşikti.
Bir adım öncesi bildiğim “ben”,bir adım sonrası ise henüz tanımadığım bir “ben”di.
Ve ben,o yeni halime doğru sessizce yürümeye başlamıştım.
İlk hamileliğim…
Uzun, dingin ve huzurlu bir yolculuk gibiydi.
Manzarası güzel,her anı içime sinen bir yol…
Hiç bitmesin istediğim bir yolculuk.
İkinci hamileliğim ise…
İkizlerimdi.
Ve bu kez yol bambaşkaydı.
Daha uzun,daha yorucu,bazen nereye vardığını bilmeden ilerlediğin bir yol gibi…
Varacağım yere ulaşamadığımı düşündüğüm anlar oldu.
Ama şimdi biliyorum ki,her yol kendi öğretisini getiriyor.