“İçimde Aynı Anda Büyüyen Duygular”

O ilk andan sonra…
içimde tek bir duygu yoktu.Sanki hepsi aynı anda gelmişti.
Bir yanım tarifsiz bir huzurla doluydu.
İçimde büyüyen o küçücük mucizeyi bilmek tarifi olmayan bir bağın ilk adımıydı.
Ama diğer yanım sessizce korkuyordu.
Ya yapamazsam?
Ya eksik kalırsam?
Ya yeterince iyi bir anne olamazsam?
Bu sorular yüksek sesle değildi.
Kimsenin duymadığı ama benim içimde yankılanan cümlelerdi.
Bazen kendimi çok güçlü hissediyordum.Sanki her şeyin altından kalkabilirmişim gibi…
Bazen de hiç bilmediğim bir yolun ortasında yönümü kaybetmiş gibi.
Ne tarafa gideceğimi bilmeden,sadece ilerlemeye çalışarak…
Ve en garibi bu duygular birbirine zıt değildi.
Korkarken de seviyordum.
Sevdikçe daha çok korkuyordum.
İçimde büyüyen şey sadece bir bebek değildi.
Aynı zamanda yeni bir ben doğuyordu.
Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum ki,ne hissettiysem olması gerektiği kadardı.
Ne korkum fazlaydı,ne sevgim eksik.
Hepsi…
annelliğin bana öğrettiği ilk derslerdi.
Çünkü annelik,aynı anda hem güçlü hem kırılgan olabilmekmiş.