Kendi Sesimi Duyduğum An

Tüm o karmaşanın içinde bir süre sonra fark ettim ki, asıl ihtiyacım olan şey daha fazla bilgi değildi.
Biraz durmaya ihtiyacım vardı. Herkesin sesini kısmaya ve kendi sesimi duymaya.
İlk başta çok zor oldu. Çünkü alışmıştım. Sürekli bir şeylere bakmaya, birilerine sormaya, doğruyu dışarıda aramaya…
Ama bir gün…Hiçbir şey okumadan, hiç kimseye sormadan sadece kendimi dinledim.
Ve ilk kez içimde çok net bir şey duydum.
Sessiz ama güçlü bir his: “Sen biliyorsun.”
O an anladım ki, annelik sadece öğrenmek değilmiş. Aynı zamanda kendine güvenmeyi öğrenmekmiş.
Hatalarıyla, eksikleriyle, bazen kararsız, bazen güçlü haliyle kendi yolunu yürümekmiş.
Ve belki de en önemlisi…
Mükemmel bir anne olmak değil, kendi anneliğini bulmakmış.
Sen kendi sesini ne zaman duydun?
Yoksa hâlâ arıyor musun?